Günün doğumuna şahit oluyordu gözlerim. Sonbaharın sessizliğini ayak izlerim bozuyordu. Mevsimine uyan sararmış yapraklar ayaklarımda eziliyordu. Serin bir havayla birlikte yaprakların çıkardığı hışırtılı sesler melodileşiyor; sesleri dinlendiriyordu ruhumu…

 

Uykusuz ve bir o kadar da çekingen hallerdeydim. Arkadaşımın ricasını kıramayıp yola çıkmış, üstelik adresi de kolay bulmuştum. Elimdeki adres yazılı kâğıda göreydi her şey… Sahile yakın beyaz bina, kapının önünde bekçi misali heybetli kavak ağacı ve kapısında yaldızlı kırmızı bir kalp…

 

Zile dokunurken parmaklarım; derin bir nefes aldım… Sanki yıllar önce sevgilisini terk eden ve kapısına gelen biriymiş gibi hissediyordum kendimi. Apartman sessizdi. Bu kadar tenha oluşu da, sanırım hafta sonu olmasındandı.

 

“Ne işim var burada?” diye mırıldanırken kendi kendime, içeriden “Kim o?” diyen ince bir ses duyuldu. Kapı aralanırken bir çift mavi göz belirdi gri atmosferi bozan… Meraklı ve ürkek bakışlarıyla “Buyurun! Ne istemiştiniz?” dedi. Sesi cılızdı ama; kendinden emin bir duruşu vardı.

 

“Af edersiniz… Uyandırmış olmalıyım. Ama beni o gönderdi…” der demez kapıyı açıp, “Buyurun girin!”  diyerek salonu gösterdi. “Siz oturun, hemen geliyorum” dedi.

 

Güzel bir evi vardı. Pencere önünde menekşeleri, duvarda tabloları hemen göze çarpıyordu. Geceyi uykusuz geçirmiş olmalıydı; sehpanın üzerinde hala yanmakta olan mumları, yarım kalmış kahvesi, kitapları, karalanmış notları vardı. Evde bir kuş sanki sahibine şarkılar söylüyordu.

 

“Hoş geldiniz.” dedi bana doğru yaklaşarak; tebessümle… Sıcak, samimi ve heyecanlıydı. Tokalaşırken elleri soğuktu… Konunun ona gelmesini istemez görünüp, aslında çok ister bir hali vardı. Çiçekli sabahlığını çıkarmış, bluejean ve beyaz gömlek giymişti. Saçları bukle bukleydi. Henüz oturmadan, “Taze sıcak çayım var; içer misiniz?” dedi.

 

Yüzündeki gülümseme hiç silinmiyordu. Sanki daha önceden tanışıyormuşuz havasını estiriyordu. O kişinin arkadaşı olmamın güveni olmalıydı bu durum. Elindeki tepsiyle çayımı uzatırken elleri titriyordu. Karşımdaki beyaz koltuğun ucuna ilişti sonra; gergindi…

 

Çayının şekerini karıştırırken sustu, düşündü ve “Bir şey mi oldu?” dedi. Önce hafif öksürme ve boğazımı temizleme ihtiyacı hissettim. Konuya girişi uzatmak ister gibi bir hale büründüm ister istemez…

 

“Dün aradı. Uzun zaman görüşemiyorduk, çok uzak bir şehre gitmiş.” diyordum ki; sözümü tamamlayamadan “Ve” diyerek kesti sözümü… “Ve bendeki onu merak etti! Onun için mi geldiniz?”

Başımı evet anlamında salladım ne diyeceğimi bilemeyerek… Ne desem kırgınlığını silemeyecektim. Zaten bu görev de benim değildi.

 

Yutkundu önce, sonra derin bir nefes aldı. Başını eğdi. Önüne düşen saçlarını düzeltirken, mavi gözlere buğu düşmüştü. Yanağından süzülen yaşa teslim olmuştu duyguları sonradan. Güzel bir kızdı.  Narindi. Kırılmıştı belli ki… Kızmıştı da. Sessiz ama derinden bir nefes aldı, anlatmaya başladı…

 

“Çok uzun süre ayrı kalmıştık. Kapılmak istemiyorduk içimizdeki sevdanın oyununa. Onca ayrılığa rağmen ne yapsak kopamıyorduk birbirimizden. Sıcak bir yaz günüydü en son onu gördüğümde. Ayrı kalmışlıktan olsa gerek, güzel bir gün geçirdik. Çok özlemiştim… Onun da beni özlemiş gibi bir hali vardı. Galata köprüsünü el ele geçip Eminönü’nde kalabalığa karıştık. Sıkıca sarılıp, “Ben geldim!” demişti. Saçlarımı okşamış, nefesi tenime değmişti.Ne yaptımsa kokusunu unutamadım. Sonra, bir otobüs durağında veda ederken ona; tekrar onsuz bir hayata başlamışım farkına varmadan. Günlerce onu bekledim, her telefonu o sanarak açtım. Tüm gayretlerime rağmen ona ulaşamadım. Yüreğim acırken tenha köşelerde hıçkırıklara boğuldum. Şimdi ise, merak edip sizi göndermiş. ‘Neden?’ diye sormuyorum ona. Mazeretleri aşalı çok oldu ve artık gel gitlere dayanacak can kalmadı bende. Yeşildi baharlarım sonbaharlara inat. Söyleyin ona umutlarım yağmurlarda boğuldu.”

 

Titriyordu dudakları… İncinmişti. Haklıydı da sözlerinde. Tüm duygularına, sevmesine rağmen kararlıydı sözlerinde. Dönüşü de yok gibi görünüyordu. Uğurlarken beni kapıdan; "Ben bir otobüs durağında bıraktım sevdamı." dedi ve kapadı kapıyı…

 

Kapanmıştı kapı! Ve kapıda asılı kalp yere düşüp parçalanmıştı...

……………………………………..

 

Dönerken Victor Hugo’nun bir şiirini mırıldanıyordum…

 

Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?

Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?

Sevmek için güzele mi bakmalı?

Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?

Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?

Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?

Hırsızlık; para, mal mı çalmaktır?

Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?

Solması için gülü dalından mı koparmalı?

Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?

Öldürmek için silah, hançer mi olmalı?

Saçlar bağ, gözler silah, gülüş kurşun olamaz mı?