Yağmur dokunduğunda toprağına, bir başka kokardı benim köyüm. Kocaman bir bahçesi vardı 4 yaşımda minimini koştuğum ve mis kokulu ıhlamur ağacının altında uyuduğum…

 

Minik şalvarım ve siyah lastik pabuçlarımdı en sevdiğim giysim ve testilere su doldurmaya giderken köyün içinde salına salına yürümekti, büyümüşte küçülmüş halim. Çamurlu birikinti sulara ayaklarımı vurmaktı ve sese eşlik etmekti en çok güldüğüm… “Şıpıdık şıpıdık”

 

Mezraya çıkan koyunlarımızı sayarak tanıştım rakamlarla. İneklerimizi sıkça ziyaret eder, dertliymiş gibi bir halle konuşurdum onlarla. Korkulu rüyam ise dedemin tilki postuydu.

 

Buz gibi suyu olan kuyumuz, kapımızın önünde köpeğimiz, sabahları uykumdan uyandıran gugukçuk kuşlarımız vardı.

 

Mis gibi ekmek pişirirdi babaannem bahçemizdeki tandır fırında ve dedem “Pamuk kızıma, pamuk ekmek içi” der başımı okşardı.  Bağımızdan gelen sepet sepet üzümlere hayretle bakardım; “Bu kadar üzümü nasıl topladınız?” edasıyla…

 

Tezek kokardı ve beyaz karlar düştüğünde, beyaz duvaklı bir gelin olurdu sanki.

Hiç kar görmemiş olmanın verdiği merakla ve sevinçle kardan adam yapardık; buz tutardı ellerimiz, ağlardık acısından.

 

Çok erken saatlerde amcamın avdan gelişini beklerdim ve avladıklarını yiyemezdim; tıpkı dedemin kuzine sobada pişirdiği mantarları yiyemediğim gibi…

 

Küçük amcamın mavi beslenme çantasıyla başladı ilkokul sevdam. Bir hazine kutusu gibi bakardım o çantaya. O kadar değerliydi benim için…

 

Abimle iskambil kâğıtlarından en yüksek evi yapma yarışı yapardık. Biz yapardık, kâğıtlar yıkılırdı… Hırslar o yaşlarda bile varmış, şimdi anlıyorum.

 

Annem koca armut ağacına salıncak yapardı. Uzun uzun sallanırdım ve armutlara gelen arılar neden hep beni sokardı ki?

 

Evin dışında olan tuvalete ise gitmeye korkardım, hayal gücüm çok genişti.  Babamın askerde kibrit çöplerinden yaptığı gece lambasında hayaller kurar, öylece uykuya dalardım. O ev, benim evimdi; tıpkı masal aleminde yaşarmış gibi..

 

Halamlara çeyiz satan bohçacılar geldiğinde beni alacaklar korkusuyla divanların altına saklanırdım, onlar gidene kadarda çıkmazdım.

 

Minicik ellerimle bulaşıklara yardım ederdim, büyükler aferin dediklerinde şımarırdım

Atatürk gibi kaşları olan dedemin koynuna sokulurdum. 5 yaşında iken beni bıraktı dedem ve ondan sonra çok şey değişti. Bir tek geride kalan evimiz, tezek kokusu ve benim hafızamda kalan anılarım…

 

Bu gece tek tek söndürdüm odamda yanan mumları ve dedemin koynunda  gece lambasında hayaller kurarak uykuya daldım, tıpkı 4 yaşımdaki gibi…

 

Yağmur düşer toprağa
ve
burnuma köyümün kokusu gelir…